Baba olacağımı öğrendiğim anı hep o filmlerdeki sahneler gibi olacağını zannederdim. Kadın heyecanla evde kocasını beklerken adam yorgun bir şekilde işten eve dönmüştür, kadın adama döner ve “sana söylemem gereken çok önemli bir şey var” der. Adam önce oralı olmaz ama kadın ısrar eder, sonrasında kadın hamile olduğunu söyler. Adam bir anda mutluluktan çılgına döner ve eşine sarılıp karnına dokunur. Evet sahneyi hatırladınız değil mi? İşte ben baba olacağımı öğrendiğimde buna benzer bir sahneyi yaşayacağımı sanarken bununla hiç alakası olmayan bir sahne yaşadık 🙂 Gerçi eşim hala ara ara trip atar bu yüzden bana ama ne yapıyım rol yapabilen bir insan değilim 🙂

Ben doğma büyüme Ankara’lıyım. Tüm hayatı Ankara’da geçmiş bir insan olarak aklımın bir kenarında İstanbul’a yerleşmek ve burada iş hayatına devam etme düşüncem hep vardı ancak buna pek de ihtimal vermiyordum.

İş arayışına girdiğim bir dönemde İstanbul’da önemli bir şirkete iş başvurusu yaptım ve bir anda mülakatlara çağırıldım, uzunca bir süre görüşme trafiği de devam etti. Derken bir gün şirketin insan kaynaklarından telefon geldi ve iş teklifi yaptılar. Ben de biraz düşünmek istediğimi ve birkaç gün içinde haber vereceğimi söyledim. Şirketi oyalama niyetinde değilim ama kolay değil tüm hayatımız Ankara’da geçmiş bir aileyken İstanbul’a yerleşme kararını kesin olarak somutlaştırmamız gerekiyordu. Ben tabi iş teklifini alınca eşime sürpriz olsun diye kendimce akşam evde söylemeye karar verdim..

İş teklifi aldıktan sonra durum değerlendirmesi yapmak adına gün boyunca samimi arkadaşlarımla telefon trafiğim devam ettiğinden eve kulağımda telefonla girdim. Eşim ben telefondayken hiçbir zaman müdahale etmez ama o gün ilginç bir şekilde bana sürekli el kol hareketleriyle telefonu kapatmamı söylüyor ve bir taraftan da arkadaşımla konuşmam devam ettiği için konuşulanları anlamaya çalışıyordu. Bu birkaç dakika sürdükten sonra telefonu kapattım ve eşime “Sana harika bir haberim var. Biliyorsun uzun zamandır beklediğim iş teklifini aldım. Bu bizim için çok güzel bir fırsat İstanbul’a yerleşmeye hazır mısın? Ne diyorsun?” diye sordum. Eşimden bir cevap beklerken “benim de sana söyleyeceğim başka bir şey var sen de hazır mısın?” dedi. Yahu benim ona söylediğim şey çok ciddi bir durum. Ankara’daki tüm hayatımızı bırakıp İstanbul’a yerleşelim diyorum eşim bırak şimdi bunu diyor 🙂 Hakikaten bundan daha önemli ne olabilir diye suratına anlamsızca bakarken eşimden “Ben hamileyim!” cümlesi çıktı… İşte o an tam anlamıyla bana kal geldi. Bakın gerçekten abartmıyorum hani bir olay karşısında boş boş bakarsınız ya, şoka girersiniz işte aynen öyle boş boş bakıyorum eşime..

O an içimde volkanlar patladı tabi, ben ben değilim ama bir taraftan İstanbul’a yerleşicez yeni bir hayat ve çocuk gelecek bunların hepsi nasıl olacak diye sorular sormaya başladım kendi kendime..O an aklımdan geçen “iş teklifini reddederim heralde.. yok etmem canım sonuçta eşim İstanbul’da doğum yapar. yapar mı acaba? Doğuma kadar burada kalır…” diye düşünürken dışarıdan bakan biri için tabi ben düşüncelere dalmış ve sus pusken eşim de sevinmediğimi sandığı için hadi bakalım ayıkla şimdi pirincin taşını…

Neyse bir şekilde anlattım durumu ve ikna ettim eşimi ama kafamda sorular eksilmiyor. Sürekli bir düşünce hali. Peki mutlu muyum? Hem de nasıl. Ayaklarım bile tutmuyor ama bir taraftan da nasıl olacak bunca şey diye düşünüyorum… Hayır onca zaman filmlerindeki sahneyi yaşayacağımı sanarken bizim yaşadığımız sahneye bakar mısın? Bir taraftan da kendime kızıyorum. Paylaşsana sevincini haykırsana bu dünyaya senden ve eşinden bir varlık gelecek ama yok işte kal geldi bana…

Oğlumun doğumunda baba olduğumu öğrendiğim an da ilginç oldu. Ben her nerede olursam olayım eşim aradığında telefonunu mutlaka açan birisiyim. Sonuçta o an bir şeye ihtiyacı olabilir, acil bir durum olabilir vs. Ancak gün içerisinde çok yoğunsam ve eşim aradığında eğer acil değilse daha sonra konuşmamız gerektiğini söylerim. Kızım henüz 1 yaşındayken işyerinde olduğum bir gün eşimden telefon geldi ve ben tam “hayatım acil değilse ben seni…” diyecekken karşıdan “hamileyim..” duydum sadece ve haliyle benim cümlem tamamlanamadı.. Önce eşim şaka yapıyor sandım ama anladım ki durum ciddi. İşte o an bastım kahkahayı artık sevinçten midir nedir bilmiyorum ama inanılmaz mutlu olmuştum. Sonra koşa koşa çıktım işyerinden eve gidip o filmlerdeki sahneyi yaşadık. Bir kucağımda kızım bir kolumda eşim tam mutlu aile tablosu çiziyoruz. 🙂

Ha şöyle rahat rahat baba olduğumu öğrendim ya dünya gözüyle 🙂 Yoksa ilk çocuktaki gibi bir sahne olsaydı bu sefer izah da edemezdim 🙂

Sizlerin hikayeleri nasıl? Filmlerdeki o klişe sahneleri yaşadınız mı? Yoksa bizim gibi farklı bir hikayeniz mi oldu? 🙂 Sizler de kendi hikayenizi paylaşabilirsiniz 🙂 bakalım sizler neler yaşadınız?

Share This: